30/10/2017

Waarom ik nog steeds vrijgezel ben, hoe ik me daarbij voel, etc. Deel I: waarom?

In het verleden heb ik al een hele blog hierover bijgehouden, maar daar ben ik mee gestopt omdat het me toch te beperkt werd. Hij staat echter nog altijd online, wie hem per se wil lezen kan dat hier doen - zelf doe ik dat niet.

 

Even kort de situatie: ik ben een mannelijke 40+'er (ik schrik altijd als ik mijn leeftijd zie staan of hoor, zo oud voel ik me echt niet en ik denk of maak mezelf wijs dat ik er jonger uit zie dan ik ben) die in zijn leven nog nooit echt een relatie gehad heeft. Tenminste, er is wel een periode in mijn leven geweest (de precieze data heb ik niet bijgehouden, maar het is geëindigd in de eerste helft van 2011, dacht ik) dat ik een soort relatie had. Het hield zowat het midden tussen friends with benefits en een LAT-relatie, enkele perioden zelfs op lange afstand. Al bij al heb ik daar vrij goede herinneringen aan, al kan het goed zijn dat de slechte(re) vervaagd zijn of dat ik ze verdrongen heb.

 

Hoe komt het dan dat ik op die ene "soort van relatie" na nog nooit een relatie gehad heb? Zeker weet ik dat niet. Een belangrijke oorzaak is wellicht dat ik niet al te sociaal ben. Ik bedoel hiermee dat ik me meestal meer op mijn gemak voel op mijn eentje of met een beperkt aantal mensen (bekenden) rondom me. Anders gezegd: uitgaan en dergelijke heeft me nooit echt veel gezegd. Toch bezoek ik enkele zomerfestivals, ga ik eens af en toe naar een optreden, enz., maar meestal moet ik dan toch eerst een figuurlijke drempel over. Voor het overige blijf ik in mijn vrije tijd thuis of ga ik wandelen of iets dergelijks. Dat helpt natuurlijk niet in het ontmoeten van nieuwe mensen. En om een vriendin te vinden, helpt het natuurlijk als je nieuwe mensen ontmoet.

 

Sinds enkele jaren is een tweede oorzaak aan het licht gekomen. Tenminste, volgens mij is het een oorzaak. Al kan het goed zijn dat oorzaak een en oorzaak twee nauw verwant zijn aan elkaar of elkaar misschien zelfs veroorzaakt hebben of versterken. Bij het lezen over autismespectrumstoornis herkende ik daarvan veel bij mezelf. Uiteindelijk heb ik mezelf laten testen en ik kreeg inderdaad de diagnose autismespectrumstoornis. Ik ben toen ook aan therapie (of hoe je het ook noemt) begonnen, maar al vrij vlug ben ik daarmee gestopt. Dat kwam omdat ik eigenlijk zelf niet goed wist welke richting ik ermee uit wilde. Autisme hindert me in die zin dat ik de signalen die eventuele potiële partners uitzenden niet begrijp, zeker niet als ze heel subtiel zijn en omgekeerd spreek ik ook niet de juiste taal om potentiële partners te laten weten dat ik hen wel zie zitten. En dat laatste heeft dan als gevolg dat ik - verlegenheid speelt hier wellicht een rol - gewoon niets probeer of wel iets probeer dat niet begrepen wordt of iets dergelijks.

 

Wat evenmin helpt, zeker gezien mijn leeftijd: ik kan absoluut niet overweg met kinderen, (stief)vader zijn of worden zie ik helemaal niet zitten. Helaas heeft een groot deel van de vrouwen van mijn leeftijd (en jonger) kinderen. Zeker een of twee van de niet al te talrijke keren dat iemand (een zweem van) interesse in mij had, was dat een van de punten waardoor het niet verder geraakte dan dat. Ik weet dat ik het mezelf moeilijjk maak in dit geval, maar ja ...

 

Het vervolg is wellicht voor begin volgende week.

Commentaren

Ik volg je al lang hé, al van op je 'alleen' blog. En ik kan me voorstellen dat het moeilijk is om een vrouw te vinden die geen kinderen wil of er nog geen heeft; die rond mij zijn allemaal bezet of zwanger of reeds moeder. Ja. Ni simpel.

Gepost door: Leen | 22/11/2017

Reageren op dit commentaar

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.