26/08/2017

Pukkelpop 2017, dag 3 (zaterdag 19/08).

[Met nog wat extra vertraging ...] Op voorhand leek zaterdag de topdag te worden en het was ook de dag waarop het festival zich het vroegst op gang leek te trekken. Het was ook de dag waarop ik het moeilijkste binnen geraakte ... Net zoals de voorgaande dagen werd eerst het inkombandje nagekeken en bij de volgende controlepost werd nagekeken of de bezoekers niks bij zich hadden dat niet mocht en/of gevaarlijk kon zijn. Om het veiligheidstheater compleet te maken hoort daar op grote festivals een metaaldetector bij. Nadat mijn rugzak gecontroleerd was moesten portefeuille, sleutels en telefoon in een emmertje dat achter de detector door ging terwijl ik - zoals iedereen - door de detector moest passeren. In tegenstelling tot de voorgaande dagen begon dat ding te piepen. Dit terwijl ik toch niks anders bij me had, meer nog, de voorgaande dagen had ik mijn portefeuille zelfs niet in het emmertje gelegd. Ik moest dus terug en dacht dat het lag aan mijn GSM-lader die nog in mijn rugzak zat. Maar nee, na het verwijderen daarvan piepte het onding nog steeds. Mijn rugzak werd nogmaals onderzocht, maar er werd - uiteraard - niks gevonden. Ik werd vervolgens met een mobiele detector onderzocht en die piepte ook. Uiteindelijk bleek mijn broekriem de schuldige ...

 

Maar nu muziek ... Het begon om vijf voor twaalf met Steak Number Eight in de Marquee. Dat was ideaal om wakker te worden en het was top.

Direct daarna begaf ik me naar de Lift voor het voor mij onbekende Culture Abuse. En ook dat vond ik schitterend.

Vervolgens ging ik weer naar de Marquee waar ik Moose Blood zag. Hen vond ik eveneens goed, maar net niet top.

De Lift was vervolgens het toneel voor een van de beste Belgische bands van de laatste jaren, Cocaine Piss. Ik zag hen vorig jaar en dit jaar al diverse keren aan het werk op festivals en het was telkens goed, net zoals deze keer. Echt top is het misschien nooit, maar toch ... En er was op Pukkelpop toch wat weinig van dit: stevige noiserock/punkrock, kort en krachtig. Ze kregen vijfenveertig minuten waarvan ze er maar iets meer dan twintig nodig hadden (zoals steeds). Ze moeten misschien wel eens investeren in een draadloze microfoon voor de zangeres: een verlengsnoer is toch niet ideaal als je de helft van het optreden tussen het publiek staat.

Natuurlijk kunnen niet alle optredens een hoog tot heel hoog niveau halen. Na Cocaine Piss baande ik me een weg terug naar de Marquee voor Pvris (ik weet nog altijd niet hoe je die naam hoort uit te spreken). Ik kan niet zeggen dat ik het echt slecht vond, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Daarna vond je me terug in de Club. Die was goed volgelopen voor Car Seat Headrest, een van de nieuwste indie-sensaties. Ik deel hun optreden in in de categorie goed zonder top te zijn. Op het moment dat ik deze zinnen schrijf, ben ik aan het luisteren naar hun album Teens of Denial en ik begrijp waarom de Club volgelopen was ...

Na een uur rondhangen, eten, drinken, hier en daar een stukje van een optreden meepikken, etc., was het tijd voor The Afghan Whigs op het hoofdpodium. Kwart voor zes 's avonds op het hoofdpodium is volgens mij geen plaats voor een band als deze. Zij zouden afsluiter of tenminste toch voorlaatste moeten zijn in de Marquee en als ze dan toch op zonodig op het hoofdpodium geplaatst moesten worden, zou dat op zijn minst na zonsondergang moeten zijn. Hun plaats op de affiche en het feit dat ze geen enkele van de nummers speelden die ik van hun ken (zoals "Debonair" of "Gentlemen") zorgden ervoor dat ik hun optreden wel goed, maar niet top vond.

Hierna was ik in de Marquee terug te vinden voor het optreden van Billy Talent. Dat was behoorlijk te noemen.

Bear's Den speelde vervolgens op het hoofdpodium. Dat deed me niet echt iets, zonder dat het echt slecht was. Ik denk dat het ook wel komt doordat hun muziek niet helemaal tot zijn recht komt op het hoofdpodium. Tijdens het optreden was ik nog getuige van het optreden van de wannabe-politieagenten, beter bekend als security. Twee meisjes hadden een zak wijn bij zich (zo een zak waar normaal een kartonnen doos rond zit). Dat mag niet mee binnen, maar gevaarlijk is dat niet. Of ze nu gewoon overijverig waren of dat ze het als een persoonlijke nederlaag beschouwden dat de meisjes ermee binnen waren geraakt, weet ik niet. Ik weet wel dat ze het, ondanks smeekbeden, afnamen en wat verder leegmaakten. Het festival als politiestaat, deel 100 (of 666 of 918 of ...) ...

De Marquee was vervolgens de place to be, tenminste als je At The Drive-In wilde zien en horen. In het begin was ik niet mee en vond ik er weinig aan, maar plots, tijdens een wat rustiger nummer, zag ik het licht :-) ... Het resultaat: uiteindelijk vond ik het goed, zonder top te zijn.

De grote massa die niet in de danszone zat, zal zich vervolgens wel naar het hoofdpodium begeven hebben voor Mumford & Sons. Ik daarentegen ging, net zoals nog een aantal mensen, naar de Lift. Daar stond het mij onbekende Moon Duo. Ik had en heb geen spijt van die keuze, het was een topoptreden, al ben ik wel benieuwd hoeveel daarvan op plaat overeind blijft.

Rise Against in de Marquee was het volgende. Dat vond ik maar matig.

Het laatste dat ik ging bekijken was Band Of Horses in een overvolle Club. Dat was een topoptreden. Wat wil je nog meer om af te sluiten?

 

Om af te sluiten: een registratie van een optreden, weer voor KEXP, van Moon Duo, geplukt van het wereldwijde web.


1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende